29 en 30 december – De laatste dagen

Ik probeerde te bedenken wat we gisteren ook al weer hebben gedaan, maar ik kon er niet opkomen. En toen ik wat verder nadacht, herinnerde ik me vaag dat we weer eens wat gewinkeld hebben en een beetje gezwommen. Niets bijzonders dus. Dat het allemaal zo vaag is, betekent dat ik in vakaniestand sta. Wat alleen zo jammer is, is dat het vandaag alweer onze laatste dag is. Morgen vliegen we weer terug naar huis en maandag begint het normale, dagelijkse leven weer.

De hele dag ging het door onze hoofd dat het de laatste dag was. Daar moesten we nog even optimaal van genieten, natuurlijk. Het is hier heerlijk weer, dus er moest nog gezwommen en gezond worden. En o ja, we hebben fietsen! Ik ben gauw nog even met de kinderen de buurt rondgefietst.

En toen bedachten we dat we het strand en de zee nog moesten zien. En we moesten nog even naar de Wal-Mart. Want, vandaag, de allerlaatste dag, moeten we het allemaal nog meemaken ;-)

Het was trouwens nog redelijk druk op het strand ook. Het was vandaag heerlijk warm en zonnig weer en veel mensen wilden daarvan profiteren.

Jongste beachboy:

Oudste beachboy:

Oké, goed en dan nog even de pier oplopen.

Als afsluiter, terwijl de koffers al half gepakt waren, gingen we ook nog even aan de BBQ. Voorlopig de laatste keer, want in Nederland kunnen we dat voorlopig vergeten, schijnt het. Lou heb ik ook in een koffer gegooid. Hierboven is de allerlaatste foto van hem te bewonderen. Ik ben die aap meer dan zat ;-)

Ik ben wel benieuwd hoe het vliegen morgen gaat en hoeverre  er nieuwe veiligheidsmaatregelen doorgevoerd zijn. Ik hoop toch echt dat het allemaal een beetje meevalt.

En zo was dit het laatste logje uit zonnig Florida *snik* Mijn volgende log zal ik schrijven vanuit koud Nederland. Brrrrr… eigenlijk wil ik daar nog even niet aan denken.

28 december - Alligators, alligators, alligators!

De afgelopen jaren dat we hier waren, wilden we dolgraag de Everglades bezoeken, maar vanuit Orlando vonden we dat net te ver rijden. Maar vanaf de locatie waar we dit jaar zitten is het heel goed te doen. Vandaag moet het dan dus eindelijk gebeuren.

Als we in de ochtend bij de villa wegrijden, is de lucht strakblauw.

 

Zelfs Lou heeft er vandaag zin in. Hij ziet er overigens weergaloos uit in een prachtig brandweerpakje.

We hadden gehoopt dat we vandaag een paar alligators zouden zien, maar we hadden niet verwacht dat we ze letterlijk bij bosjes langs het water zouden zien liggen. Wanneer we over de beroemde Tamiami Trail rijden, wijzen we ze vanuit de auto aan en echt, we blijven bezig. Soms zien we zelfs vijf alligators op een rij. We zien een aantal kleine, maar de meeste zijn gewoon heel groot. Ik kan me niet voorstellen dat er iemand naar de Everglades zou gaan een géén alligator zou zien. Volgens mij is dat echt onmogelijk.

Het valt ons ook op dat er heel veel vogels zijn. Vogels die er in onze ogen nogal exotisch uitzien. Sommigen zijn werkelijk heel groot en zitten zo heel nonchalant op een tak. Nu hadden we al gehoord dat de Everglades voor veel vogels een plek is om te overwinteren. Daardoor zie je er in de winter nog meer vogels dan in de zomer. Maar wat we hier zien, overtreft onze stoutste verwachtingen. Veel soorten vogels heb ik nog nooit gezien. Ja, misschien in een dierentuin, maar hier zitten ze in het wild je vanaf een tak aan te staren.

We stoppen bij een plaats waar een paar Rangers staan die een uitgebreide uitleg over de Everglades geven. Een man neemt ruim de tijd voor de kinderen.

Hij verwijst ons ook naar een Visitors Center iets verderop dat volgens hem werkelijk de moeite waard is. Dat wordt dus onze volgende stop. 

 

 

Als we weer verder rijden, blijven we maar alligators zien. Zoals je in Nederland musjes ziet, zie je hier alligators. Het zijn er vééél.

 

Een bezoek aan de Everglades is in onze ogen niet compleet zonder een airboat ride. Er is nogal wat aanbod. We willen niet overdreven veel betalen, maar als we bij de tweede de prijzen navragen, zijn we tevreden. 10 dollar per persoon is echt niet duur, dus daar doen we het wel voor ;-)

We krijgen watjes om in onze oren te stoppen, want de motor van zo’n boot maakt nogal wat lawaai en het is niet de bedoeling dat je er doof uitkomt.

Tijdens de boottocht zien we geen alligators, maar ach, we hebben er al minstens vijftig in alle soorten en maten gezien, sommige van heel dichtbij, dus dat maakt ons niet uit. We genieten gewoon van het, toch redelijk spectaculaire, tochtje door de moerassen.

Na een bevredigend dagje Everglades, gaan we nog wat winkelen in Fort Meyers.

In Outdoor World lopen we over de afdeling waar ze alles verkopen wat maar met jagen te maken heeft. Voor ons Nederlanders blijft het maar raar dat je hier zonder problemen een jachtgeweer kunt kopen. Er staan overal opgezette dieren en aan de toonbank hangt een soort van fotocollage waar trotse jagers poseren met hun prooi.

 

Wij worden aangesproken door de man achter de balie. Met een zwaar zuidelijk accent begint hij over Merlijns t-shirt. Daar staat namelijk ‘Fuck off’ op. Merlijn heeft dit shirt ooit in Nederland bij de New Yorker gekocht en hij heeft het al meerdere keren gedragen, ook naar school. Geen mens heeft ooit van dat shirt opgekeken. Maar de man achter de balie maakt ons duidelijk dat hij het shirt van Merlijn echt niet vindt kunnen. Als Merlijn met dit shirt het huis van zijn moeder was binnengegaan, zou hij zelfs een pak slaag kunnen krijgen. Hij haalt er de mening van een andere medewerker bij en van een klant, maar ook zij zijn eigenlijk behoorlijk verontwaardigd.

Het shirt waar het om gaat:

Nu mag iedereen zijn mening hebben en blijkbaar zijn ze hier in het zuiden behoorlijk conservatief. Prima. Alleen wat ik zo bizar vind, en eigenlijk ook heel erg hypocriet, is dat ze het wel normaal zouden vinden, wanneer een vader met zijn, nog jonge, zoon een geweer zou komen kopen om voor de lol dieren mee af te schieten. De man (die tussen de rijen en rijen jachtgeweren achter de balie staat) is hoogst verontwaardigd, vindt dat hij het gelijk helemaal aan zijn kant heeft, maar ziet dit vreemde contrast absoluut niet. Wij zeggen alleen dat niemand in Europa zich wat van het shirt zou aantrekken, maar verder hebben we absoluut geen behoefte om een politieke discussie aan te gaan. We zijn wel blij dat we nu weten dat dit shirt hier ‘not done’ is en zullen hier voortaan rekening mee houden. Merlijn pakt zelfs even zijn vest uit de auto voordat hij verder gaat winkelen.

Af en toe vind ik de denkwijze van de Amerikanen nogal blind. Ik ben absoluut pro amerikaans, maar sommige dingen gaan er bij mij gewoon niet in. Ik vind het bijvoorbeeld ook vreemd hoe men hier met natuurgebieden omgaat. Wanneer je in een natuurgebied komt staat het vol met waarschuwingsborden dat men voorzichtig met de bijzondere natuur om dient te gaan, maar ondertussen scheurt men met grote motorboten overal doorheen. Ook de airboats in de Everglades zijn niet bepaald stil. Sterker nog; ze maken zo´n lawaai dat je je gehoor moet beschermen wanneer je aan boord bent. Maar vervolgens vinden ze zelf dat ze met die boten de natuur niet schaden. Nou, daar geloof ik niks van.

Ik ga me hier verder niet druk om maken, maar gewoon genieten van de laatste paar dagen vakantie. En me even geestelijk voorbereiden op de kou die ons straks in Nederland te wachten staat ;-)

26 en 27 december - Miromar en nog meer geshop…

In Fort Meyers zit Miromar Outlets. In Orlando zitten overal waar je maar kijkt outlets, maar hier moeten we er een klein stukje verder voorrijden. Op het verlanglijstje staat met name Nikeschoenen voor de kinderen.

Wanneer we de parkeerplaats van het winkelcentrum oprijden, zien we dat we niet bepaald de enige zijn die op het idee zijn gekomen om vandaag te gaan winkelen. Het is ontzettend druk en het kost ons moeite om een parkeerplaats te vinden. We zijn een beetje bang dat de Nike-winkel al leeggeroofd is en dat is ook wel een beetje waar. De American Football schoenen die we voor de kinderen wilden kopen zijn er niet meer. Na enig gezoek vind Michael toch nog een paar voor Merlijn, maar voor Quintijn kunnen we niet slagen. Gelukkig vinden we nog wel vrijetijdsschoenen. Twee paar voor Merlijn en één paar voor Quintijn.
Voor vier paar Nikeschoenen hoeven we onwerkelijk weinig af te rekenen bij de kassa. Kijk, daar worden we nu allemaal blij van.

 

Je zou denken dat we genoeg hebben van het winkelen, maar zondag gaan we verder met het plunderen van de winkels. We hebben onze zinnen nu vooral gezet op een laptop voor mij. Afgelopen week hebben we al het een en ander gezien, maar nog niets wat ons helemaal zinde. Maar deze maandag komen er weer nieuwe aanbiedingen. En tot mijn grote vreugde kunnen we nu daadwerkelijk een laptop mee naar huis nemen!

25 december - Kerst

Het komt maar heel zelden voor dat in Amerika de winkels dicht zijn, maar vandaag, op eerste kerstdag is het toch echt zo ver. Wij blijven vandaag thuis waarbij we wat zullen zwemmen en de BBQ aan zullen steken. Ligt er in Nederland eigenlijk nog sneeuw? Ik moet eerlijk zeggen dat een witte kerst me ook wel wat lijkt, al mag ik nu natuurlijk ook niet klagen. Het is vanmorgen nog wel regenachtig, maar volgens de weervoorspellingen zal het snel opklaren. Het voelt al wel heerlijk warm.

Na een luie ochtend breekt de zon door en kunnen we het zwembad niet meer weerstaan.

We komen er vandaag ook achter dat er een enorme kist met badspeeltjes in de garage staat. Dat vinden Merlijn en Quintijn natuurlijk geweldig en ze beginnen gelijk met het opblazen van allerlei gevaartes.

De temperatuur van dit zwembad valt goed te regelen en daardoor is het wanneer we zwemmen net alsof we in een warm bad liggen. Ik ben zelf niet echt dol op zwemmen en na een duik ben ik er meestal na vijf minuten weer uit, maar dit keer hou ik het wel even vol.

Outfit voor vandaag: Kerstbaloorbellen, groene nagellak en een badpak, hahahaha.

Dit krijg je dus wanneer de winkels dicht zijn, hè…

Zo halverwege de middag steken we de BBQ aan. Michael roostert steaks en ander vlees. Ik maak koolsla en patat uit de oven. We zijn op vakantie en hebben geen zin om overdreven ingewikkeld te doen, maar dit voldoet helemaal.

 

Na het eten gaat Michael met Merlijn een film huren. Als hij net terug is, gaat de bel. Het is een buurvrouw uit de straat die namens haar hond haar excuses aan wil bieden :D Het beestje blafte nogal naar Michael en Merlijn toen ze daarstraks uit de auto stapten en dat vond ze niet helemaal netjes. Ze brengt gelijk een paar kerstkoekjes. Heel lief en aardig natuurlijk. In het gesprekje dat zich ontvouwt blijkt dat de hond niet van haar is, maar van haar zoon. Zij past er alleen maar af en toe op. Als de kinderen (die  Lester natuurlijk missen) laten blijken dat ze hem erg leuk vinden, zegt ze dat ze de hond aankomende woensdag weer heeft, en dat de kinderen dan met hem mogen spelen.

Mmh, en nu willen de kinderen woensdag thuisblijven om met de hond te spelen ;-) Of dat werkelijk gaat gebeuren weet ik niet. Misschien dat ze geluk hebben.

Fijne feestdagen!

24 december – Stump Pass Beach State Park

Het leven bevalt ons hier goed. De mensen in onze straat kijken je aan wanneer je passeert, steken een hand op en zeggen “Hai”. Ja, voor ons Nederlanders is dat bijna ongekend :-) In het verkeer zijn er veel mensen die ongevraagd voorrang verlenen, terwijl ze zelf voorrang hebben. Voorkruipen bij de kassa’s komt hier zelden voor (ik heb het hier wel eens meegemaakt, maar het komt in Nederland echt veel meer voor).

Halleluja voor Amerika zal ik niet zingen, want er zijn ook genoeg negatieve kanten, zoals ieder land zijn mindere kanten heeft, maar ik zou het niet erg vinden om de helft van het jaar hier door te brengen. De rust, de ruimte en het relaxte van de mensen is al een vakantie op zich. O ja, en Patricia Paay kent men niet. Wat hééérlijk om verstoken te blijven van nieuws over haar ;-)

Vandaag willen we het vooral een beetje rustig aan doen. We willen een beetje bij het huis blijven en wat winkelen. Het is echter zulk lekker weer dat we toch besluiten om naar een strand in de buurt te gaan.

Ongeveer een kwartier verderop ligt Stump Pass Beach State Park. Het ligt in het zuidelijke deel van Manasota Key. Het schijnt dat hier vaak haaientanden te vinden zijn en natuurlijk veel schelpen.

Wanneer we de wijk uitrijden zien we ineens een schildpad de weg oversteken. Waarschijnlijk zal de gemiddelde Floridiaan daar niet echt van opkijken, maar ik kan je wel vertellen dat wij die in Lelystad niet hebben ;-) Reden genoeg dus om boven op de rem te gaan staan en als een echte toerist, gewapend met een fototoestel, de auto uit te springen.

Mr. Turtle was niet echt gecharmeerd van deze actie.

 

We hebben hem even van dichtbij bekeken en zijn toen de auto weer ingegaan, zodat hij weer verder kon hobbelen. Of hobbelen… ik dacht dat schildpadden langzaam waren, maar ik vond dat Mr. Turtle zijn weg naar de struiken nog redelijk snel vond. Hij dacht natuurlijk ook: ‘Daar heb je weer een paar van die verdomde toeristen’.

Stump Pass Beach Park bleek weer eens een prachtig exotisch plekje te zijn.

We hebben geen haaientand gezien, maar dat maakte de pret niet minder. Wat is het hier toch mooi. Dat wordt echt overschakelen wanneer we straks weer in het koude, grijze Nederland zijn.