Fijne feestdagen!

Gingerbread house

Ik ben niet bepaald een keukenprinses. Geloof het of niet; ik heb zelfs nog nooit koekjes gebakken. Ja, die mensen bestaan dus echt. Toch wilde ik al jaren een keer een gingerbread huisje maken. Waarom nou per se, weet ik eigenlijk ook niet. Nou ja, gewoon leuk en echt zo kerstig ;)

Internet staat bomvol met recepten. Ik vond een recept voor deeg, die me wel wat leek, om vervolgens keihard mijn hoofd te stoten. Want het deeg voelde maar raar aan en wanneer ik het bakte, werd het niet zoals ik voor ogen had. Op zoek naar een ander recept dus en dat werd dit recept, Met dit recept krijg je echt superdeeg. Als je een stukje naar beneden scrolt, kun je zelfs een template voor een huisje uitprinten.

Ik rolde deeg uit en sneed de delen van het huis uit, bakte het en liet het vervolgens een nacht ‘harden’. Daarna maakte ik icing om het huisje aan elkaar te plakken. Nou, het máken van de icing ging nog redelijk, het hanteren ervan, ging me minder goed af. Hoe krijg je dat plakspul in godsnaam in een spuitzak (ja de spuitzak in een glas zetten, maar daar kwam ik als leek ook later pas achter). Bovendien moet de icing echt heel dik zijn, anders wordt het een zooitje. En dat zooitje maakte ik dus ook omdat de eerste icing niet dik genoeg was. Ik had gewoon meer poedersuiker moeten toevoegen. Ach ja, de volgende keer enzo….

Het snoep was een uitdaging. Iedere keer wanneer ik wat kocht, aten de kinderen het op, haha. Dat schoot dus niet op. Ik heb het huisje uiteindelijk alleen met smarties versiert. Ja, hallo, op dit punt was ik al zo blij dat het huisje in elkaar zat, dat het versieren niet eens meer zo belangrijk leek :D

Ach ja, zoals je ziet, kun je met smarties al een heel eind komen.

Het voortuintje moest ook nog een beetje gepimpt worden. In al mijn gingerbreadopwinding ben ik het tuinpad helaas vergeten…

 

Niet alles is zelfgemaakt. Een beetje valsspelen op zijn tijd moet kunnen.

Ik mis nog een kerstkransje boven de deur, maar dat kan nog geregeld worden.

Ik ben blij dat hij af is. Nu ik een beetje weet hoe het moet, ben ik ook al bezig met plannen voor volgend jaar. Dan gaan we uitbreiden. Het kan nog véééél groter en mooier. Dat zag ik op het blog van een meneer uit Canada. Ja, we zijn ambitieus :D (Geen idee waarom ik ineens in meervoud praat. Hoort misschien bij grootheidswaanzin?)

En het is nog niet eens winter…

Nee, want de winter begint officieel pas op 22 december. Het is gewoon nog herfst en we zitten voor de zoveelste dag in de sneeuw. We weten al alles van gladheid, vertragingen en sneeuwruimen. Ik vraag me af wat dat nog moet worden.

Ik ben zelf nog in het stadium dat ik de sneeuw nog leuk vindt. Helemaal omdat ik weet dat we nu twee weken kerstvakantie hebben en de kinderen zich dus niet ´s morgensvroeg met hun fiets op de ijsbaan hoeven te begeven. Helaas moet Michael wel gewoon werken. Wat dat betreft hoop ik dat de wegen een beetje begaanbaar blijven. Vrijdagavond heeft hij aardig lang over de weg van zijn werk naar huis gedaan. Daarna moesten we nog naar Zeewolde rijden, wat wel ging, maar we deden er dubbel zo lang over. Op de terugweg gleden we de afslag naar onze wijk zo voorbij. Gelukkig mochten we bij de volgende afslag in de herkansing en toen hadden we meer succes.

Spannende tijden dus ;) Ook opwindend: mijn gingerbread huisje. Dat had al af moeten zijn, maar ja druk, druk, druk, bla bla bla. Gisteravond ben ik eindelijk begonnen met het maken van het deeg en het afbakken van de delen. Die delen liggen nu te wachten om aan elkaar geplakt te worden. Dat moet wel met geduld en beleid gebeuren, maar ik heb op het moment geen geduld en van beleid weet ik niks. Bovendien moet ik zo de deur nog uit.

Gaat het voor de kerst nog lukken? Of wordt dit een gingerbread fail? Als zij het kan, moet ik het toch ook kunnen? To be continued…

Kerstsfeer

Jawel, onze suikerzoete kerstboom staat er weer. Op 5 december ben ik al de garage ingedoken om de kerstdozen tevoorschijn te halen. Dit jaar was ik zo snugger om van te voren nieuwe lampjes te kopen. Echt heel slim, want normaal gesproken begin ik heel optimistisch met het opzetten van de kerstbomen, maar dat optimisme slaat meestal snel om in gevloek en gesteun omdat ik er dan achter kom dat de snoeren van de lampjes hulpeloos in de knoop zitten. Wanneer ik de snoeren na veel bloed, zweet en tranen ontrafeld heb en de stekker vol verwachting in het stopcontact doe, kom ik er vervolgens achter dat de helft van de lampjes het niet doet. Heel frustrerend. Gelukkig bleef deze ellende me dit jaar bespaard.

De zingende kerstkrans (deze) hangt ook weer aan de deur. Ik schrik me iedere keer weer rot van dat ding, maar goed, je moet iets over hebben voor de kerstsfeer.

Omdat we toch zo lekker bezig zijn, zijn Michael en de jongens gisteren naar een Kuinderbos gegaan, waar je tegen een kleine vergoeding een boom om mocht hakken. Ze kwamen met een boom van zo’n 4 meter hoog terug. Michael gaat vandaag lampjes in de boom doen, zodat het kerstgevoel ons bij iedere blik uit het raam in alle hevigheid zal bespringen. Verder hoop ik de komende weken flink wat kerstfilms te kijken, veel naar de kerstvariant van Skyradio te luisteren en o ja, ik wil een echt gingerbread huisje maken. Met dat laatste mag ik trouwens wel opschieten, want voordat je het weet is het weer januari. Maandag maar eens wat spullen verzamelen!

Vrolijke honden en ijswakken

Wanneer ik ´s morgenvroeg uit het raam kijk en een laagje sneeuw zie, is mijn eerste gedachte niet: ´Jippieeeeh, sneeuw!´Die kinderlijke onbevangenheid ben ik helaas kwijt. Tegenwoordig ga ik eerst alle praktische dingen na. Kan Merlijn hier wel door fietsen? Moet ik nog ergens heen? Kan Michael wel veilig op zijn werk komen? Is het misschien beter dat Quintijn lopend naar school gaat? Daarna maak ik de kinderen wakker en zorg ik dat ze gaan douchen. Lester staat dan ondertussen al bij de voordeur te ijsberen, terwijl hij me nadrukkelijke blikken toewerpt. Gaan we al vrouwtje? Ik moet nodig!

Als ik met de hond buitenloop, check ik even het fietspad. Is het erg glad? Zo ja, dan draag ik Merlijn zo dadelijk op om het eerste stukje te lopen, tot hij bij het fietspad komt waar gestrooid wordt. Niet dat hij luistert, trouwens. Net zoals ik op die leeftijd deed, fietst hij gewoon over sneeuw of desnoods ijs. Een enkele keer ga je dan wel onderuit, maar dat hoort erbij, zeg maar.

Vandaag had ik gelukkig niets bijzonders staan. Ik kon lekker thuiswerken en af en toe vanachter het raam naar de sneeuw kijken.

Toen ik om twaalf uur Lester uit ging laten, lag er al een behoorlijk laagje.
Lester was vrolijk aan het rondhupsen, toen hij in de verte Merlijn zag komen aanfietsen. Ja, lekker vroeg weer, hè? Dat is wel een klein nadeel van die hele middelbare schoolperiode. Er is er altijd wel een die een studiedag heeft, vroeg vrij is, of lekker uit kan slapen. Op de basisschool zat er toch heel wat meer ritme in.

Lester begroette Merlijn alsof hij hem al een paar maanden niet had gezien – zoals gewoonlijk – en Merlijn sprong zijn fiets af. Even met de hond spelen, een sneeuwbal gooien en de dikte van het ijs checken. Wat dat betreft maakt het echt niet uit of ze nu vier of veertien zijn! :)

Tijdens de uitgebreide veiligheidscheck in de namiddag kwam Merlijn er achter dat er inderdaad nog zwakke plekken in het ijs zaten. Hij zakte tot zijn knieën in het ijskoude (ondiepe) water. Ach ja, hij heeft zijn tienerplicht weer gedaan. Ik had tijdens mijn jeugd een grote vijver voor het huis. Mijn moeder keek tijdens de wintermaanden niet eens op wanneer ik weer tot mijn middel doorweekt binnen kwam strompelen ;) Sommige dingen kun je op die leeftijd gewoon niet laten.