Achter het huis…

Kijk, dáar is ons zwembad met dáárachter Canadese kraanvogels die op hun sullige manier wat rondhobbelen.

 

Daar achter is een slootje en daar stíkt het van de alligators. Niet van die heel grote, hoor, want zodra ze te veel uit hun voegen groeien, worden ze uit het water verwijderd. Maar toch werden we ervoor gewaarschuwd. Ze zijn namelijk loeisnel en erg belust op een lekker hapje. Toch een beetje oppassen dus!

We zien er iedere dag wel een paar. Net zoals we veel watervogels zien. Af en toe lopen we op onze slippers door het gras, maar dat is eigenlijk zo stom als wat. Want er is ons verteld dat er zes verschillende soorten giftige slangen zitten. Die wil je liever niet aan je blote tenen hebben hangen!

Er schijnen op dit stukje ook veel wasbeertjes te zitten, maar die heb ik hier nog niet gezien. Misschien komt dat nog wel. O ja, en er hangen regelmatig adelaars in de lucht. Ik hou wel van een beetje natuur. Dat is het leuke van Florida; het ene moment dompel je je onder in prachtige natuur, het volgende moment shop je je wezenloos in de Wal-Mart. Ik vind het een goed evenwicht ;)

Wij komen de vakantie wel door!

Prettige feestdagen!

Buiten schijnt het zonnetje. De lucht is helderblauw. Mijn handschoenen zijn al een tijdje ongedragen en mijn sjaal vergeet ik ook de helft van de tijd. Tot nu toe is er geen horrorwinter in zicht en kunnen we met z´n allen weer gaan speculeren over ´global warming´. Of nee, ik denk dat ik dat aan anderen over laat. Voor nu ga ik gewoon genieten van de feestdagen en het fijne gevoel dat er even geen verplichtingen zijn. Misschien blijft het een tijdje heel stil op mijn blog of misschien heb ik binnenkort weer zin om te schrijven. Ik zie het wel! Ondertussen wens ik iedereen een paar heerlijke kerstdagen toe en daarna een gezond en goed 2012!

Zorgen

Ik maak me zorgen. Ik heb het gevoel dat de wereld niet meer is zoals hij tien jaar geleden was. En al helemaal niet zoals hij twintig jaar geleden was. Oorlogen zijn er altijd geweest. Maar ik had altijd het gevoel dat wij in veilig gebied woonden. Maar nu... Het lijkt alsof de oorlog overal woedt. Alsof er heel wat mensen met boze gevoelens rondlopen die op een willekeurige dag met een wapen naar buiten stappen en om zich heen gaan schieten.

Ik heb twee tieners in huis. Gisteren in Luik zijn er zomaar twee tieners omgekomen. Kinderen nog, die op school zaten, die waarschijnlijk nog vertrouwen in de mensheid hadden, die nog nooit iemand iets hadden aangedaan. Er zijn nog meer doden gevallen. Net zo verschrikkelijk. Maar de dood van die tieners gaat me door merg en been omdat het voor mij heel dichtbij komt.

Vanmorgen las ik het nieuws online en zag ik een foto met het lijk van één van de tieners. Toen mijn jongste de keuken binnenkwam, klikte ik het weg.
“Was dat van wat er in Luik is gebeurd?” vroeg jongste.
“Ja, maar ik heb liever niet dat je dat ziet,” antwoordde ik.
“Het maakt niet uit. Ik kan er wel tegen. De wereld is nu eenmaal zo,” antwoordde hij, zonder een spoortje angst en verdriet.

Ik weet nog hoe ik me voelde op die leeftijd. Je denkt dat dit soort, onwerkelijke, vreselijke dingen, altijd een ander overkomt. In feite heb je het gevoel dat je onkwetsbaar bent. En een plaats als Luik, dat ligt zo ver buiten je eigen wereldje, dat het lijkt alsof het de andere kant van de wereld is.

Mijn kinderen zijn niet bang, ík wel. Laat dat dan maar zo zijn. Ik zou niet willen dat ze zich net zoveel zorgen gaan maken als ik. Maar toch vraag ik me af; waar moet het nu heen met de wereld? Wordt het ooit weer beter? Of is het over tien jaar gewoon nog erger?

Op dit moment…

“Mam, ik ga hoor. Doeeeeeeiii!” Oudste vertrekt door de achterdeur.
Een paar tellen later, pakt jongste zijn rugzak op. “Ik ga ook. Tot straks!” Hij verdwijnt door de voordeur.

En dan… dan is het stil in huis. Hond en kat kijken elkaar aan, trippelen naar de bank en plof. De ruggen nestelen zich tegen elkaar aan, de ogen gaan dicht en binnen een paar tellen zijn ze ergens in dromenland.

Eigenlijk mochten ze niet op de bank. Vanwege de haren, vanwege het kwijl (dan hebben we het voornamelijk over Lester), maar ja… het hart is zwak… Het is zo gezellig. Kijk ze nu eens liggen. Ik kan daar niet tegen op ;) Dus tegenwoordig ligt er een deken op de bank voor nog wat bescherming. Laten Hond en Kat die deken nou nog eens extra lekker en zacht vinden.

Zzzzzzzzzzzzz…. Voorlopig hoor je ze niet meer op deze maandagmorgen…

(Btw, we hebben nog steeds geen kerstboom staan, hoor. Wat je daar rechts ziet is ons ieniemieniekerstpalmboompjemetlampjes. Oók gezellig!).

Wat? Geen kerstboom?

Wat een bevrijding zeg!

Om eens een keer NIET je huis vol met kerstzooi te hoeven zetten. Om het eens een jaar aan je voorbij te laten gaan.

Wij vertrekken eerste kerstdag naar Florida. Dat is al vaker voorgekomen, maar dat was nooit een reden voor mij om de kerstboom niet neer te zetten. Dat leek me namelijk altijd zo zielig voor de kinderen. Maar dit jaar voelde ik echt een weerstand. Waarom al die dozen met zooi tevoorschijn halen, waarom de kerstboom neerzetten als je er met kerst zelf niet bent? Ja, voor de prékerstsfeer, dat snap ik, maar die sfeer pikken we ook wel mee met wat bescheiden versieringen, wat kaarsjes en door hier en daar een kerstfilm mee te pakken. O ja, en in de palmboom hangt ook al weken lampjes.

Toen ik de kinderen vroeg wat ze er van zouden vinden wanneer ik de kerstboom dit jaar achterwege zou laten, zeiden ze direct dat wat hen betrof de boom niet hoefde. En ik haalde opgelucht adem. Zo, dit jaar even niet die troep. Hééérlijk. Het werkt écht bevrijdend. Ja, en dat zegt de vrouw die zoveel kerstversieringen heeft dat ze er een kamer mee kan vullen. De vrouw die veel kerstbezoekjes aan Florida juist zag als een excuus om koffers vol met nog meer kerstversieringen mee terug te nemen. Tja, misschien heb ik er gewoon een overdosis van gehad ;)

Dus… voor ons een minimalistische kerst. Nou ja, tot we in Florida landen, dan. Daar wordt al het tekort vast wel weer goed gemaakt. Maar dat is dan niet mijn zooi, maar andermans zooi.

Mooi zo.