Gordonbril

Ik ben er eindelijk achter wat de gemiddelde Nederlander maandagmorgens om halfnegen graag doet. Dat blijkt namelijk dé ideale tijd te zijn om bloed te laten prikken. Ik stapte vanmorgen de wachtkamer van het laboratorium in en voegde me bij de rest van de, zo ongeveer, vijftig wachtenden. Mensen met een februariuiterlijk; vale huid, sombere blik, gehuld in winterjas. De sfeer was doods, ook behoorlijk passend bij februari. Ik zal je eerlijk zeggen dat ik ook geen behoefte had om de sfeer op te vijzelen. Ik zat met mijn gedachten al weer bij de rest van de dag en hoopte dat het bloedprikken zo snel mogelijk voorbij was.

Een oudere dame kwam binnen. Ze praatte vrolijk met de jonge man die ze bij zich had. Door haar vrolijke, energieke uitstraling trok ze gelijk de aandacht. Ze had iets stoers, met haar hippe bril met ingelegde nepdiamantjes aan de zijkant (Gordon zou jaloers zijn geweest). Haar praten werkte aanstekelijk, want ze raakte met meerder mensen in gesprek. Ik hoorde haar zeggen dat ze normaal nooit in het ziekenhuis kwam, maar nu even moest. Eigenlijk had ze vééél liever op de camping gezeten. Nee, thuiszitten, daar deed ze niet aan. Dan verveelde ze zich kapot. En toen zei ze ergens in een zin haar leeftijd, en viel mijn mond open. 86! Ze zei dat ze 86 was! Als ik op die leeftijd ook maar de helft van haar vrolijkheid en energie mag hebben, zal ik me gelukkig prijzen! Wat? Het zou al een wonder zijn wanneer ik überhaupt die leeftijd mag bereiken!

Ik vind leeftijd een raar iets. Ze zeggen dat iedereen een ‘echte ‘ leeftijd heeft, waar je in blijft hangen. Nou, ik denk dat ik me een jaartje of 24 voel. Nee, niet jonger. Voor die leeftijd was ik echt nog zo’n onnozel wicht ;) Vrouwen van mijn leeftijd vind ik vaak echte ‘mevrouwen’. Natuurlijk ben ik zelf ook al een mevrouw, daar kan ik niet om heen, maar zo voelt het vaak niet. Ik zit denk ik nog in de ontkenningsfase, haha. Maar goed, als ik dan later, hééél veel later, een echt heel oude vrouw word, dan wil ik er één worden met een Gordonbril en een aanstekelijke lach.

Bloeddruk

In de Walmart hebben ze alles. In de Walmart hebben ze autobanden, fietsen, ketchup, dekbedden, schoenen, brillen, een fastfood restaurant en een complete apotheek. En ja, in de Walmart hebben ze ook een bloeddrukmeter.

Tijdens de vakantie wenkte hubby me. Het hele gezin had al de bloeddruk laten meten, behalve schoonmoeder en ik. Schoonmoeder onderging het blijmoedig. Haar bloeddruk bleek op dat moment perfect te zijn. Ik... ik wilde niet. Ik wilde mijn vakantie niet laten vergallen. Ik wist gewoon dat mijn bloeddruk niet goed was. Tijdens mijn zwangerschappen was mijn bloeddruk ook nooit goed. Een hoge bloeddruk zit ook nog eens in de familie. Bovendien ben ik te zwaar. Het verbaasde me dus niet toen het apparaat begon te knipperen, schudden en te sputteren toen ik er aan hing. De getallen die hij uiteindelijk liet zien, waren niet mis. Mijn bloeddruk was VEEL TE HOOG!

Vandaag had ik een afspraak bij de dokter om mijn bloeddruk opnieuw te laten meten. Veel te laat ging ik de deur uit. Ik moest naar de andere kant van de stad fietsen. En ja hoor, daar ging ik. Hard fietsend over de fietspaden. Snel de weg overstekend, voordat het stoplicht van groen naar oranje zou verspringen. Jakkerend de bruggen over. En tenslotte kwam ik hijgend, maar op tijd, OP TIJD!, bij de dokter aan.

De eerste meting viel erg hoog uit. Ik biechtte op dat ik, dankzij mijn fantastische planning, niet bepaald met een rustig gangetje naar de praktijk was gekomen. De dokter zette me daarop nog even in de wachtkamer om tot rust te komen. Daarna werd mijn bloeddruk opnieuw opgemeten. Dit keer viel de bloeddruk lager uit. Maar met de waarden 150/90 nog steeds te hoog.

Nu moet ik zeggen dat ik een zenuwpees ben. Terwijl ik in de wachtkamer zat te wachten op mijn tweede meting, ging mijn hart als een gek tekeer, juist omdat ik per se rustig moest worden van mezelf. Kalm ademen, me vooral niet druk maken, zei ik tegen mezelf. Mijn stressniveau schoot daarop alleen maar omhoog. Dus hoe waarheidsgetrouw was de meting?

Dat wilde de dokter ook wel eens weten. Daarom krijg ik binnenkort een 24-uurs meting. We zullen zien hoe dat uitvalt. Ik hoop dat mijn bloeddruk straks niet zo hoog uitvalt dat ik medicijnen moet slikken. Om de schade nog enigszins te beperken, doe ik nu al aan yoga, eet ik pure chocolade, veel fruit, veel groenten en drink ik zwarte thee. En hoop op het beste.

Waarom zijn honden zo gek op sokken?

Ja, ik heb dit echt gegoogled. En zoals verwacht stond er in het antwoord dat honden dol op sokken zijn (sock obsession hebben ze het over, haha, klinkt goed) vanwege de geur. Nou, dat gaat niet altijd op, hoor. Want Lester pakt ook schone sokken, zoals hier op de foto (zoon had per ongeluk een verkeerde sok gepakt).

Weet je wat ik denk? Ik denk dat die sokken gewoon lekker handzaam zijn, of bekzaam, wat je maar wilt. En verder maken honden vast deel uit van het sokkencomplot. Je weet wel, Het Complot Waar Niet Over Gesproken Mag Worden, maar wat al heel wat levens heeft verwoest. Ja, ook in huize van Dijk was er vanmorgen nog een sokkendiscussie waar verwijten over en weer vlogen. Over verdwijnende sokken. Over bepaalde mensen in huis die daar de ernst niet van inzien. Over sokken die overlopen naar de andere partij en gewoon ontsnappen. Tja, en combineer dat met een gezonde dosis ochtendchagrijn en je heb weer zo’n verwoest leven.

Nou ja, mijn ´dog with sock obsession´ slaapt weer, zónder sok. En deze vrouw met ´caffeine obsession´ moet even wat koffie drinken en wat werken. Ondertussen houd ik mijn ogen en oren hier goed open, dat begrijpen jullie wel!

Schaatsdroom

Jongste is op dit moment aan het schaatsen. Dat is al heel wat, want mijn beide zonen zijn niet zo van het schaatsen. Afgelopen dagen hebben ze zich heus wel eens op het ijs gewaagd en een paar keer op een neer geschaatst, maar ik bemerk nog niets van Elfstedenkoorts bij hen.

Dat was bij mij vroeger wel anders. Nee, ik droomde niet van de Elfstedentocht. Ik droomde zoetsappige meisjesdromen, gebaseerd op de verhalen uit het Tinawinterboek die mijn moeder vroeger wel eens voor me kocht. Verhalen over meisjes die fantastisch konden schaatsen op hun oude, van grootmoeder geërfde, schaatsen en vervolgens ontdekt werden. Zoiets. Of over meiden die aan een wedstrijd deden en in de kleedkamer opgesloten werden door een gemene tegenstander.

Om mijn schaatsmeisjesdromen waar te maken vroeg ik op mijn verjaardag in november vaak nieuwe schaatsen. En als het dan zo ver was dat de vijver voor het huis dichtgevroren was, oefende ik ijverig mijn pirouettes en andere ingewikkelde pasjes. Dit deed ik grotendeels met mijn vriendin die blijkbaar dezelfde schaatsmeisjesdroom had als ik.

Groot was mijn verbazing toen ik een paar jaar geleden mijn schaatsen weer aandeed en bemerkte dat dat schaatsen helemaal niet meer zo soepel ging. Mijn lichaam voelde log en zwaar en mijn evenwicht... wat was er in vredesnaam met mijn evenwicht gebeurd? De pirouette die ik probeerde, mondde uit in een vreemde beweging die nog het meest op een stuiptrekking leek. Schaatsen is nog zo gemakkelijk niet, als je er een tijdje uit bent geweest. Dit jaar heb ik me nog helemaal niet op het ijs gewaagd. Ik zat nog even te twijfelen en te twijfelen. Nu dooit het al zo wat en is het al bijna te laat.

En toch... ik heb ze nog liggen; spierwitte schaatsen met een zwarte hak. Zou ik?

Update: Jeuj, ik heb geschaatst! Op zondag, de laatste dag dat dit nog enigszins mogelijk was. We zijn naar een meertje gegaan, zodat we lekker wegvielen in de anonimiteit, hahaha! En het ging nog best goed! Eigenlijk had ik het nog wel erger verwacht, maar ik ben niet gevallen en ik kwam vooruit. Dat heet dan schaatsen, toch? :) *klik*

Verkenningsvluchten en spionnen

Hoewel het buiten natuurlijk behoorlijk koud is, heb ik het nog niet koud gehad. Dat komt vast doordat het windstil is en de zon steeds schijnt. Tot nu kan ik dus nog best van het winterweer genieten. Wel vind ik het zielig voor de dieren. Goed plan dus van Michael om van zijn werk een zak met oud brood mee te nemen.

Hij strooide een deel op het dak van het tuinhuisje. In de hele buurt kwamen vogels in het geweer. Vanuit bomen zag je ze met een schuin oog naar het dak kijken. Een paar vogels maakten verkenningsvluchten boven ons tuinhuisje. Het duurde even voordat de eerste vogel het lef had om te landen. Maar na de eerste vogel volgden er meer.

De meeuwen waren oververtegenwoordigd. Toch waren er wat helden die zich er tussen waagden.

Eenzaam in een boom zat een merel. Hij hield alles stilletjes in de gaten, maar bleef zitten waar hij zat. ‘Mijn tijd komt nog wel,’ zag je hem denken. Eh, lijkt hij een beetje dik, of verbeeld ik me dat maar?

De strijd om het brood duurde voort. Er waren vogels die hun brood op het dak oppeuzelden. Anderen vlogen met een hele boterham in de bek weg. Er was veel brood, maar er waren nog meer vogels. De stukken brood verdwenen een voor een, tot er niets meer over was. De vogels bliezen de aftocht.

Het liep al tegen zonsondergang. De vogels leken verdwenen te zijn. Toch strooide Michael nog een tweede keer brood op het dak.

Vreemd. Geen enkele vogel meer te bekennen. Of wacht eens, daar is onze stille merel. De merel die rustig afwachtte, en nu een grote buit binnen te halen heeft. Ik begrijp nu ineens waarom hij zo dik lijkt....

Was het brood op? Nee, nog niet! We zochten in onze straat naar onze vaste vijverzwanen, maar die hadden hun spullen gepakt en waren vertrokken. Tja, alles was dichtgevroren natuurlijk. Ineens herinnerde ik me waar de watervogels in onze buurt tot het laatste toe in het water zitten. In de vaart iets verderop.

Kijk, daar zitten de arme beesten, met z’n allen opgepropt in een klein cirkeltje.

Het brood was welkom. Natuurlijk eigenden de zwanen zich de eerste happen toe. Maar de rest kwam ook wel aan bod.

Lester keek een beetje verbaasd naar alle drukte daar beneden.

De zon ging ondertussen onder. De zak was helemaal leeg en we liepen weer naar huis. Ik hoop voor de vogels dat hun cirkeltje nog lang open blijft. Anders wordt het straks een hele volksverhuizing.

Sneeuwdag en een gouden tip

Ja, hoor, hij is toch nog gekomen, de winter. Een paar weken geleden dacht ik nog dat we er dit jaar mooi mee weg zouden komen. Niets is minder waar.

Voor mij had de winter nog een leuke bonus in petto; een flinke griep. Een griep die nu al bijna een week aanhoudt. Da´s dus echt helemaal niets voor mij, want normaal gesproken ben ik nooit langer dan twee, drie dagen ziek. Dagen waarop ik wat hoest en proest en een pilletje neem, maar meestal niet op bed lig. Afgelopen dagen heb ik vooral ´s morgens en ´s avonds wel op bed gelegen. Met een hoofd dat bonkte, trillende benen en een lichaam dat het dan weer warm en dan weer koud had. Lezen ging lastig, door de hoofdpijn kon ik me lastig op de kleine lettertjes fixeren, maar ik heb wel op de laptop wat tv programma’s gekeken. Nou ja, eigenlijk heb ik voornamelijk naar het superromantische programma Grenzeloos verliefd gekeken. Ik volgde dit nooit, maar nu ik het ontdekt heb, vind ik het maar wat leuk! Ik begon plompverloren met seizoen vier en ben daar nu bijna doorheen (mijn favoriete koppel is Petra en Andrés, een bouquetromannetje is er niets bij), maar je hebt dus ook nog een seizoen 1, 2, 3 en 5! Heerlijk.

Vandaag gaat het weer een stuk beter met me. Ik ben nog wel snipverkouden, maar voor de rest functioneer ik weer.

Vanmorgen vroeg belde oudste vanaf school dat hij onverwacht een dagje vrij had! Tja, ik kan me voorstellen dat dat een leuke verrassing was. Hij is met een vriend mee naar huis gegaan. Ik ben ondertussen boodschappen gaan doen, want ik zag de eerste sneeuwvlokken al vallen. Tegen de tijd dat ik thuiskwam, lag er al een centimeter of twee. Ik heb snel mijn derde kind naar buiten geroepen. Haha. Lester is gek op sneeuw. Hij werd ook gelijk heel vrolijk, pakte een stok en begon door de sneeuw te rennen.

Om een uur of twee lag er al zo’n 13 centimeter!

Ik vermoed dat onze palmbomen de sneeuw niet helemaal geweldig zullen vinden, maar tot nu toe hebben ze het nog altijd overleefd.

Na het uitlaten van Lester was ik door en door koud. Tijd voor chocolademelk met marshmallows :)

Ik ben benieuwd hoeveel sneeuw er uiteindelijk zal vallen. Onze gang staat namelijk nog helemaal vol met folders die nog door de kinderen bezorgd moeten worden. Officieel zijn maandag en dinsdag hun bezorgdagen, maar vaak krijgen ze hun folders op vrijdag al. Ik denk dat ze er morgen al een begin mee moeten maken. Anders kan het nog wel een tegenvaller worden! Ze hebben van hun werkgever trouwens wel fijne handschoenen gekregen. Handschoenen zonder vingers, die je ook kunt omtoveren tot wanten. Multifunctioneel!

Maar ik heb zelf ook nog een gouden tip om je handen warm te houden in de winterkou. Ik heb deze tip volgens mij als jong meisje ooit in de Tina gelezen en op de één of andere manier heb ik die kennis de rest van mijn leven bij me gedragen. Waarom? Géén idéé.

Maar goed, komttie:

Wanneer je je handen warm wilt houden, kun je twee gekookte, nog hete, aardappels in zilverfolie verpakken en in je jaszak doen. Wanneer je met je handen in je zakken loopt, is het net alsof je je handen aan een kacheltje warmt!

Misschien is deze tip me bij gebleven omdat ik het toch wel intrigerend vond hoe je die aardappelgeur, die van je afkomt, aan anderen zou moeten verklaren. Of misschien leek het me gewoon een goed idee om twee aardappels achter (in) de hand te hebben. Want stel dat je eens langer op de trein moet wachten, of dat je verdwaalt, dan heb je altijd nog die twee aardappelen om te eten. Briljant! ;)